Connect with us

Assam

Top 10 Assamese Poems On Nature | Best Assamese Poem On Nature

Top 10 Assamese Poems On Nature

Are you searching for Assamese poems on nature to learn more about poems? So your search for Assamese poems on nature is ended here. Because we have listed some best Assamese nature-based poetry collections so that you can read them here. Using these poems you can easily express your love for nature. Even you can take the help of our latest collection of Assamese Poem on Nature. Below are the famous Assamese poems based on nature –

 1. Latest Assamese poems on Nature

ঋতুৱে ঋতুৱে বৰণ সলায়
প্ৰকৃতিৰ বিনন্দী‌য়া ৰূপৰ তুলনা নাই।
বসন্ত ঋতুত নসাজ পিন্ধি
ধৰণীক সেউজ বোলেৰেজিলিকাই।
ফুলে ফলে জাতিষ্কাৰ হৈ
ধৰণীৰ শোভা বঢ়ায়।
হেমন্ত ঋতুত সোনালী সাজেৰে
পথাৰৰ সৌন্দৰ্য্য চৰায়।
প্ৰকৃতিৰ অতুলনীয় ৰূপত
মানুহ হয় মুগ্ধ।
কিন্তু, প্ৰকৃতিৰ যি সংহাৰি ৰূপ
সিয়েই মানুহলৈ আনে ধ্বংস।
প্ৰকৃতিৰ এইধ্বংস লীলাই
বহুতৰে কাঢ়ি নিয়ে প্ৰাণ।

This Poem is written by Anu Neog Tamuly

সীমাহীন ভাবনাত বিহ্বলিত আজি প্ৰকৃতিৰ ৰূপ-গন্ধ —
এই যে বতাহে ভয় খোৱাই লৰাই থৈ গছৰ পাত —
সাগৰখন বলীয়ান হয়
দিকভ্ৰান্ত হৈ —
অৱহেলিত নৰ তনুৰ
হৃদয়ত ফুলে
কি যে বিষাক্ত আভা — !!
প্ৰকৃতিক সুধিলে জানো
উওৰ পাই
জীৱিত যদিও প্ৰকৃতি
শব্দৰ নিৰ্বাক কাঁয়া —
বিনিময় কৰিছোঁ মাথোঁ এটি উশাহৰ বাবে —
নহ’লে মৃত্যু অনিবাৰ্য —
বিষাক্ত কৰি মানৱ কুলে কৰে কিয় অনাদিলৈ বিদীৰ্ণ
প্ৰকৃতিৰ ভাৰসাম্য —
এই যে এটি মসৃণ উশাহ
বিৱৰ্ণতাৰ
কুঠৰীত
আজিও আৱদ্ধ — !!

This Poem is written by Ranjan Bora

এচাটি শীতল বতাহৰ হেপাহেৰে
মেলি দিলো খিৰিকিখন।
হো-হো কৈ সোমাই আহিলতপত বতাহ এজাক,
যন্ত্ৰণাত কাতৰ মোৰ উশাহ-নিশাহ!!
এই খিৰিকিখনেই।
এই খিৰিকিখনৰ মুখতে বহি
চাইছিলো শালিকীহালৰ যুঁজ,
ভুৰুংকৈ উৰি যোৱা
ঘনচিৰিকাজাকৰ ভুমুক।
চাইছিলো আকাশক তুলি ধৰা
কাকিনী তামোলৰ পাতবোৰ,
মলয়াৰে খেলা কৰা নাহৰৰ পাতবোৰ
আৰু বকুলজোপা!!
নাকে-মুখে সুৱাসৰ পাৰ ভঙা চুমা দিয়া
বকুল জোপাক কি সতে,
অতীতক সপি দিও বাৰু?
এই খিৰিকিমুখতে অনুভৱ কৰিছিলো
প্ৰতিটো ঋতুৱে কৰা সুন্দৰৰ আলাপন,
অনুভৱ কৰিছিলো কাঁচিয়লীৰ কোমল পৰশ।
শীতৰ কোনোবা কোমল পুৱাতে
খিৰিকিত পৰিছিলহি ভাটৌ এজনী।
কলকলাই জনাইছিল মধুৰ সুপ্ৰভাত।
আহ!! সুন্দৰৰ কি যে অপূৰ্ব সৃষ্টি!!
কও নকওকৈ বহু কথাই কৈছিল তাই
মইহে বুজাৰ ভাও ধৰি একোকে নুবুজিলো।
অপেক্ষাৰ হাবিয়াসত
নিতো বহো খিৰিকিমূখত।
সেইদিনধৰি আজিলৈ দেখা নাই
ক’লৈ গ’ল ! ক’তেনো হেৰাল!!
সময়ৰ বলুকাই কাঢ়ি নিলে সুন্দৰক।
°°°°° ইমান তপত বতাহ!
কিয় বিচাৰো খিৰিকি?
নাপাও যদি শীতল বতাহ ছাটি
নাপাও যদি সেউজী প্ৰেমৰ শান্তি
নেদেখো যদি জোনাকৰ মধুচন্দ্ৰিকা
নিবিলায় যদি শেৱালিয়ে সুৱাস
তেনেহলে কিহৰ বাবে খিৰিকি??
আত্মাৰ ক্ষোভৰ জুয়ে
মোক বাৰে বাৰে কয়,
“বন্ধ কৰা খিৰিকি”।
দুই হাত মেলোতেই দেখিলো,
চোতালৰ চুকত গোলাপজুপিয়ে
অজানিতে জকমককৈ ফুলি
মোলৈ চাই মাৰিছে হাঁহি।

This Poem is written by Jutika Sarma

নদীখন বৈ থাকোঁতে
গাঁওখন সজীৱ,
পথাৰবোৰ সেউজীয়া,
ভঁৰালবোৰ মেটমৰা
আৰু কৃষকৰ মুখবোৰ
হাঁহিৰে আছিল ভৰা ।
নদীখন বৈ থাকোঁতে
প্ৰাণৱন্ত আছিল
কৰ্দৈগুৰি ঘাট
ইপাৰৰ পৰা সিপাৰলৈ
সঘন আহ-যাহত
মুখৰ হৈছিল গধূলি পুৱা।
এতিয়া নদীখন ইয়াত নাই
নদীখনে গতি সলালে,
নদীও নাই
সেই সেউজীয়া পথাৰো নাই
অতীত হ’ল শস্যৰ মেটমৰা ভঁৰাল,
উঠি গ’ল কৰ্দৈগুৰি ঘাট,
ঘাটৈ ককায়ে আৰু নাবায় নাও,
নিৰস, অলস কৃষকৰ মুখ
সিহঁতৰ এতিয়া দুখৰ উপৰি দুখ।
নদীখন এতিয়া সাধু কথা হ’ল
বুঢ়ী আইয়ে নাতিক নদীৰ সাধু কয়
নাতিহঁতে ভেবা লাগি শুনে
বুঢ়াবোৰে হুমুনিয়াহেৰে
অতীত ধিয়ায়।

This Poem is written by Anjan Phukan

ৰিমঝিম বৰষুণ নামিছে ।
গুণ গুণ কানে কানে কিনো কথা ক’লে ।
ভাৰাক্ৰান্ত মন
ক্ষন্তেকৰ কাৰনে হলেও শান্ত হ’ল ।
মাজে মাজে বিজুলীৰ চমক –
মন মোৰ সচকিত হ’ল ।
প্ৰকৃতিৰোযে আছে তাণ্ডব নৃত্য ।
প্ৰকৃতিৰোযে আছে ধ্বংসযজ্ঞ ।
নিমিষতে সকলো মাটিৰ ল’গত মিলি যায় ।
হেয়ে —
মানৱ জাতি আজি –
ৰুষ্ট প্ৰকৃতিক দমন কৰি –
বুদ্ধিজিৱী মানৱে –
নিজৰ সৃষ্টি অব্যাহত ৰাখিছে ।
নিজৰ জীৱন সুৰক্ষাৰ কাৰনে –
বিজ্ঞানৰ সৃষ্টিয়ে অৰিহনা যোগাইছে ।
জীৱশ্ৰেষ্ঠ মানৱে সেয়ে প্ৰকৃতিক আওঁকাণ কৰি
আজি —
জীৱন আগুৱাবলৈ যৎপৰোনাষ্টি –
আশুপুৰুষাৰ্থ কৰিছে ।
ঠিক প্ৰকৃতিৰ দৰেই –
মানুহৰো ছাগে প্ৰকৃতিৰ প্ৰভাৱ পৰিছে ।
মানুহৰ মন মগজুত আজি –
বিকৃত ৰূপ ধাৰন কৰিছে ।
খং-ৰাগ মনৰ উগ্ৰতা আদি –
হৃদয়ত মৰম স্নেহৰ বিজুতি ঘটিল ।
মানৱ আজি দানৱলৈ পৰিনত হৈছে ।
এনেদৰে চলিব পৃথিৱী ।
এনেদৰেই চলিব মানৱ জাতি ।
প্ৰকৃতিৰো ছাগে ইচ্ছা ।

This Poem is written by Abha Das

Assamese Poem on Nature

2. Best Assamese poems on Nature

তুমি হেৰালেও‌ঁ
তোমাক বিচাৰি পাওঁ
মোৰ বুকুত মাজত আছা তুমি
সাৱটি অলেখ প্ৰেম
এক মায়ালৈ তোমাৰ প্ৰেমত
হাবুডুবু খাইছো প্ৰেমিক চৰাইৰ দৰে..
সেউজী ধৰা আকোঁৱালি,
প্ৰকৃতিৰ গোন্ধত মতলীয়া হৈ
নিচামগ্ন হ’লো
প্ৰেমিক চৰাই দৰে!
নিৰ্মল অম্বৰৰ তৰাৰ তিৰবিৰনি
নীলিমাৰ আভাৰ মাজত
সোমাই পৰিছো মই
প্ৰেমিক চৰাই দৰে
নৈসৰ্গ মোৰ নিচা
ভাল পাওঁ মই প্ৰকৃতি
প্ৰকৃতিৰ মাজতেই আশাৰ এটি
সপোনৰ আৰম্ভণি
সপোন সপোন লগা জীৱনৰ আৰম্ভনি,
বিৰিখ, নানাৰঙী পক্ষীবোৰ
হয়তো কিবা গোন্ধ পাইছে
পাতৰ আঁৰত থকা কপৌটিয়ে
জুম জুম কৰে,,,
নৈখনেও কুল কুলকৈ হাঁহি ধেমালি কৰে,
পাহাৰৰ জুৰিটিও নাচি মতলীয়া হয়
ফিৰ্ ফিৰাই অহা বতাহ জাকে
পাতে পাতে ফুচ্ ফুচাই কথা পাতে
এয়া কি মহিমা
প্ৰকৃতিৰ সুখ আনন্দত দেখি
বিমল আনন্দৰ ঢৌৱে
বুৰালে মোৰ প্ৰাণ!
প্ৰেমত পৰিছো মই
যেন এটি নিচাত ডুবিচো
প্ৰকৃতিৰ নিচা !
বিৰিখ প্ৰেমিকপখী প্ৰেমিক
মই অৰণ্য প্ৰেমিক
লুইতৰ প্ৰেমিক,
নিচা এটি থাকিবই দিয়াচোন
নিচা লাগে সকলোতে,,
জীৱন মানেই সংগ্ৰাম
প্ৰেম মানে অৰণ্যপ্ৰেমো ৷
সময় গতিশীল, যুগ সলনি হয়
এয়াই এক প্ৰকৃতিৰ বিধান,,
প্ৰকৃতিৰ মাজতেই মোৰ
আশাই পাহি মেলিছে
প্ৰেমিক চৰাই দৰে
প্ৰকৃতি প্ৰেমিক মই।

This poem is written by Rabia Begum

 সেই প্ৰকৃতি প্ৰেমিক মানুহজন
লুইতৰ ঔৱনা চাপৰিত
মুলাই কাঠনিবালিৰ বালিচন্দাতে
সোণ-ৰূপৰ মুকুতা পিন্ধাই
গঢ়িছে সেউজীয়া পৃথিৱী ।
পৰিৱেশক প্ৰাণ দিছে
জীৱকো উশাহ দিছে
বনৰীয়া জীৱ-কূল
সযতনে ৰাখিছে ।
তেৱেঁই মহামানৱ
প্ৰকৃতি প্ৰেমিক”
ভাৰতৰ অৰণ্য মানৱ”।
যি ক্ষণে সাধুলোকে হাবি কাটি তহিলং কৰিছে
বৰ বৰ অট্টালিকা, নগৰ-চহৰ,উদ্যোগ গঢ়িছে
সেই হেন পৰত শ্ৰমজীৱি মানৱ কৃষকে
বিনা মূল্যে সেউজীয়া পৃথিৱী গঢ়িছে ।
তুমি মানৱ পৃথিৱীৰ প্ৰকৃত মানৱ
তুমি সম্পদ পৃথিৱীৰ অমূল্য সম্পদ
সেই প্ৰকৃতি প্ৰেমিক মানুহজন…

This poem is written by Najitora Saikia

তোমাতেই নিহিত হৈ আছে
অফুৰন্ত শক্তি !
তোমাৰ বাবেই…
ন-কৈ ৰোৱা পুলিয়ে উঠে ঠন ধৰি !
সন্তানসম্ভৱা হয় নাৰী !
কণ্টকৰ মাজত ফুলে গোলাপ কলি !
পংকৰ বুকু ফালিফুলি উঠে পংকজ পাহি !
পুৰণি পাত সৰি
কুঁহিপাতেৰে থোপাথোপে ফুল ধৰি
সমৃদ্ধ হয় নানা গছ-গছনি ।
মনুষ্যক মাটিয়ে নৈক বৰষুণে
কৰে শুৱনি !
জীৱন আৰু হৃদয়ক দিয়েনৈয়ে গতি !
অনন্তকালৰে পৰা
নৈকাষৰীয়া ঠাইবোৰত গঢ়লৈ উঠিছে
কিমান যে সভ্যতা-সংস্কৃতি ।
কি যে বদান্যতা..ভাষাৰে বা কথাৰে
প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি !
তোমাৰ মোহত সকলো বন্দী !
সৃষ্টিকৰ্তাৰ সৃষ্টিশক্তি !
তুমিয়েই প্ৰকৃতি ।
কিমাননো আৰু দিবা ?
তথাপিও কৰিব নোৱাৰা সন্তুষ্ট !
মানৱজাতি যে বৰ লোভী
জানাইচোন তুমি ?
কিন্তু,যিমানেই তোমাৰ বিৰুদ্ধে গৈছে
সিমানেই নিজৰ ভৰিত নিজেই
কুঠাৰ মাৰিছে !দিনে দিনে..
তৃষ্ণাতুৰ ভোকাতুৰ আৰু অঘৰীৰ
সংখ্যা বাঢ়িছে !
প্ৰলয়ক সাদৰ-সম্ভাষণ জনাইছে ।

This poem is written by Jayprakash Deka Boruah

বসন্ত আৰু প্ৰকৃতিৰ প্ৰেমৰ কথা
কাণে কাণে কৈ গ’ল বতাহে নদীখনক
দুৰন্ত প্ৰেমিক বসন্তৰ পৰশত
প্ৰকৃতি জনীও হৈ পৰিল সেউজীয়া।
বসন্তই আকৌ মনে মনে ফুচফুচাই
মাতি থৈ আহিল বহাগীক
গম পাই প্ৰকৃতি জনীয়ে আউলি বাউলি হৈ
বসন্তৰ ওপৰত অভিমান কৰি
ধুমুহা বৰষূণ হৈ গৰজি উঠিল।
বসন্তই শান্ত হৈ চাই ৰল মাথো
প্ৰকৃতিৰ তাণ্ডব নৃত্যএকোকে নকলে,
এসময়ত শান্ত হল প্ৰকৃতি
বসন্তই বিচাৰে সকলোৰে হৃদয়তপ্ৰেমৰ কঠিয়া সিচি
জীৱনটো ৰঙীন কৰি তুলিবলৈ।
মাটি আৰু আকাশৰ সম্পৰ্ক গঢ়িবলৈ
পথাৰ খন জীপাল কৰি কৃষকৰমনত আশাৰ সঞ্চাৰ কৰিবলৈ
,বহাগী আহিলেহে যে
এইবোৰ সম্ভৱ হব
বুজাই দিলে প্ৰকৃতিক
প্ৰকৃতিয়েও বুজি পাই মৰমেৰে
আদৰি আনিলে বহাগীক।

This poem is written by Rupali Bora

3. Short Assamese Poem on Nature

চৌদিশ কুৱলীৰে আৱৰা প্ৰকৃতি..
এজাক তাতে স্নিগ্ধ শীতল
ফিৰফিৰিয়া বতাহ বলি আছে..
শীত যেন গাল মুখৰ পৰা বিয়পি
পৰিছে সৰ্বশৰীৰ..
অগ্নিৰ তাপে যেন ৰুধিব পৰা..নাই
চেঁচা দেহটি… কিন্তু..!
শীতে যেন আগুচি ধৰিব নোৱাৰা..
মনটোক দৌৰি ফুৰিছে দশোদিশ…

This poem is written by Pallabi Das

পাহাৰৰ বুকুৱেদি নিজৰাটি বয়
হাঁহি হাঁহি নিজৰাই পাহাৰক কয়
ইমান কঠিনতাৰ বুকুতো
কেনেকৈ সম্ভৱ তোমাৰ
এই শ্যামলী শোভা ?
প্ৰত্যুত্তৰত পাহাৰে মিচিকিয়াই কয়
সৃষ্টিৰ মহিমা অপাৰ—-
যেনেকৈ সমুদ্ৰৰ অটল গৰ্ভতো
প্ৰকৃতিৰ সেউজীয়ামণি- মুকুতাৰে জকমকীয়া
তেনেকৈয়ে , মোৰ শিলাময় বুকুতো
নিজৰাৰ কুলুকুলু ধাৰ
তথা বিনন্দীয়া প্ৰকৃতিৰ অপৰূপ সম্ভাৰ ।

This poem is written by Dipti Dutta

সুমিষ্ট সুৰৰ গুঞ্জনেৰে
প্ৰকৃতি ৰাণীক কৰি চঞ্চলা
আহিলি অজান দেশৰ পৰা
পাখিত বান্ধি আনিলি
ঋতুৰাজ বসন্তৰ বতৰা
কুউ কুউ সুৰৰ লহৰত
ডেকা-গাভৰুৰ কলিজাৰ —
তেজো ফুল হৈ ফুলে
ঢোলত চাপৰ মাৰি ঢুলীয়াই
ৰঙালী বিহুটি আদৰি আনেতয়েই নহয় জানো–
বিৰিখৰ ডালে-ডালেপাতৰ আঁৰে-আঁৰে
মধুৰ সুৰেৰে গাণ গোৱা
ক’লা বৰণীয়া বসন্ত বিহগী
পৰিভ্ৰমী কুলি চৰাই ?

This poem is written by Lalita Das

তোমাৰ পৰশ পাই ।
প্ৰকৃতিয়ে পিন্ধিব সেউজীয়া আভুষণ ।
তোমাৰ পৰশ পাই ।
গছৰ ডালত কুলিৰ মৌ সনা মাত ।
তোমাৰ পৰশ পাইপ্ৰকৃতি আজি বিনন্দীয়া ।
তোমাৰ পৰশ পাইসকলোৰে মন উৰণীয়া ।
তোমাৰ পৰশ পাইজিপাল হৈ উঠিল এই ধৰা ।
তোমাৰ পৰশ পাইআহিছেআশাৰ বতৰা ।
তোমাৰ পৰশ পাই
গাভৰু হল এই ধৰা

This poem is written by Jayanta Kalita

Final Words

We hope you have liked our collection of Assamese Poems on Nature. We will keep updating the list with more beautiful Assamese poems on Nature. Thank you for visiting our site. You can also check our article on – Top 5 most famous Assamese Poets

I am an independent Web Developer. I enjoy using my skills to contribute to the exciting technological advances that happen every day in the internet world. I am currently running more than 5 my own websites and two youtube channels. Moreover, I am also working in the Indian Postal Department. I graduated from the Centurion University of Technology in 2015 with a Bachelor's Degree in Electronics and Communication.

Click to comment

Leave a Reply

Trending

%d bloggers like this: